तारारानी की कथा | गीतकार- श्री चमन लाल ‘जोश’

तारारानी की कथा
सुन लओ भगतो लगा सुनावन,
कथा मैं तारा रानी दी
परम भगतनी होई जेहड़ी
दुर्गे आदि-भवानी दी
ऐ प्रसंग है श्रद्धा भरया
भक्ति और सच्चाई दा
जिसदे बिना ने पूरन होवे
जगराता महामाई दा
ऐसे भारत देश दे विच
महापुरुष राज इक करदा सी
दक्ष महाराजा प्रजा हितैषी
रब दे कोलों डरदा सी
ओसे राजा दी इक कन्या,
नाम रखया जिहदा तारा सी
सुघड़ सुशील स्वभाव दी
शीतल मत्थे दा तेज न्यारा सी
जिसे वेले वी मन्दर विचों
आवाज शंख दी आदी सी
ओसे वेले उठके तारा
माँ दा ध्यान लगांदी सी
जेहड़ा वी तक लैंदा कैंहदा
तारा करमां वाली ऐ
जद दी पैदा होई नगरी विचे
हर पासे हरयाली ऐ
कलयुग दे शुरू होन तो पहलों
कुझ चिरदी ऐ कहानी ऐ
सैंकड़े सदियाँ होइयां चल्दी
आ रही कथा जुबानी ऐ
ओसे समां जंगल दे विच
महातपस्वी रैंहदा सी
गुरु घोश सी नाम ओसदा
नाम प्रभु दा लैंदा सी
कितने ही चेले सन ओसदे
शिष्य-मण्डली भारी सी
ओहना विच इक चेला जिसदी
तबीयत सबतों न्यारी सी
ऋषि कन्या साधां दे टोले
नाल हर थां जांदी सी
सेवा कर संता दी ओ
अपनी मुक्ति चांहदी सी
साधना दे नाल ओस लड़की ने
बिगड़ी आप बना लई सी
आत्मिक शक्ति, भक्ति दे नाल
दिव्य दृष्टि पा लई सी
घोश गुरु दा चेला जेहड़ा
गर्म तबीयत बाला सी
गुस्से भरया अभिमानी ओ
अन्दर भरी ज्वाला सी
विच समाधी बैठा इक दिन
लै करमंडल पानी दा
देखो होनी करन लगी की
हाल ऐस अभिमानी दा
ऐने विच इक ओसे थां ते
गऊ प्यासी आई सी
पानी पीन लई जीभ ओसने
करमंडल विच पाई सी
कर दित्ता करमंडल खाली
बूंद न छड्डी बाकी ऐ
ओसे थां ते रही खलोती
आस-पास न झांकी ऐ
सुन खड़कार खाली भाण्डे दी
अक्ख ऋषि दी खुल गई
गुस्से दे नाल खड़ा हो गयाा
सारी सन्ध्या भुल गई
साधु ने ओस चिमटे दे नाल
डाडा जुल्म गुजारया ऐ
दो-चार नहीं उस कपिला गऊनूं
बे-हिसाबा मारया ऐ
खाके मार लोहे चिमटे दी
गऊ माता चिल्लाई ऐ
देखन वाले कहन लगे ऐ
साधु नहीं कसाई ऐ
देखके कौतुक चेले दा
ए गुरुदेव फरमाया ऐ
बेजुबान बेदोषी माता
गऊ ते हत्थ उठाया ऐ
इक करमंडल पानी बदले
मार तू ऐनी मारी ऐ
लूं लूं ऐसा दुखी तू कीता
रोंदी पई बिचारी ऐ
आखी होई सयानयां दी
इस गल नूं कदे भुलाइरी ना
स्त्री धरती गऊ दे ऊत्ते
कदे वी हत्थ उठाईऐ ना
तू अभिमानी क्रोधी चेला
मैनू शकल दिखायीं ना
निकल जा मेरे आश्रम विचों
पैर तू मुड़के पावीं ना
सुन अपमान गुरु तों अपना
मन विच सड़या कुढ़या ऐ
बदले दी लै भावना दिल विच
ओस जगहां तों तुरया ऐ
थोड़ी दूर ही जंगल दे विच
कुल्ली ओसने पा लीती
दुखदे होये दिल नूं लैके
धूनी ओस रमा लीती
भजन पाठ दे विच बैठा वी
ऐहो सोचदा रहदा सी
किवें गुरु तों लां मैं बदला
कँहदा उठदा बैंहदा सी
ओस ऋषि दे पिछों सोमावती
आमावस आई सी
ऋषियां मुनियां ने जिसदी
चिरां तों आस लगाई सी
ओस ऋषि ने सोचया
सोमावती नूं यज्ञ रचावां मैं
योगी वैरागियां निराहारियां नूं
भोजन करवावां मैं
हवा वांग ऐ खबर फैल गई
गुरु ने यज्ञ रचाया ऐ
भाग लैन लई इस विच सब नूं
आदर नाल बुलाया ऐ
सुनके खबर अभिमानी चेला
मन दें विच हर्षाया ऐ
अज मेरे अपमान दा बदला
लैन दा वेला आया ऐ
सोचके ऐनी गल ओसने
देह इल्ल दी धारी ऐ
मोया सर्प इक चुन्ज विच फड़के
मारी फेर उडारी ऐ
ओदर यज्ञ विच ऋषि-कन्या
बैठी खीर बना रही सी
भोजन दी राखी कर रही
हर पासे नजर दौड़ा रही सी
तकिया कन्या ने इक पन्छी
उड़दा उड़दा आया ऐ
खीर दे भाण्डे विच उस उत्तों
मोया सप गिराया ऐ
समझ गई ओ लड़की जिसने
मोया सप गिरायां ऐ
लैन लई बदला गुरु तों चेला
पंछी बनके आया ऐ
ऋषि कन्या मन विच सोचे
जिना ऐ भोजन खाना ऐ
ओना ऋषियां मुनियां ऐं
खान्दे ही मर जाना ऐ
उच्च आत्मा वाले ऐ
घनघोर ही मारे जावनगे
ऐनियां हत्या दे ना मैथों,
पाप उतारे जावनगे
ऐनी गल सोचके, किरली
बन गई ऋषि-कुमारी ऐ
ओसे खीर वाले भांडे विच
छाल ओसने मारी ऐ
गुरुदेव भंडारे दे विच
आए झाती पांण लई
हर वस्तु तैयार हो गई
वेखके ते वरतान लई
पक्के होये पकवान ते ओनां
ने जद नजर दौड़ाई ऐ
कोढ़किल्ली इक मोई होई
खीर ते नजरीं आई ऐ
क्रोध’ च आके गुरु घोश ने
मुहों ऐ फरमाया ऐ
अगले जन्म वी नीच रहवें तूं
नीच दा करम कमाया ऐ
ख्याल फेर आया लड़की जेहड़ी-
राखी उत्ते बिठाई सी
अग्गे-पिच्छे, ऐदर-ओदर तकिया
नजर न आई सी
किहा गुरु ने चेलयां तांई
खीर ऐ सारी रोहड़ दिओ
बाकी जो बचया ऐ खवाके
सबनूं ऐ हथ जोड दिओ
डुल्ली खीर सी तकया सबने
होनी जो दिखलाया ऐ
मोया होया सर्प जहरीला
निकल ओस’चों आया ऐ
किरली सप दी माया सारी,
गुरु दी शक्ति जान गई
सबदी जान बचान दे लई किरली
अपना दे बलिदान गई
धर्म दे लई जिसने जान गवाई
फर्ज नूं पूरा कीता ऐ
ओसे लड़की बनके दूजा
जन्म राजे घर लीता ऐ
ग्रह चाल तक लडकी दी
पंडतां ने आप सुनाया
सपर्श महाराज ने ओसे वेले
पंडतां बुलवाया
ऐ कन्या तेरे ते भारी, राजा!
तू मरवा ऐनू
टोया करके धरती अन्दर
ओहदे विच दवा ऐनू
ज्योतिषी बोले ग्रह ने कँहदे
जिस घर जन्म ऐ पायेगी
ताज तख्त टूट जायेगा ओहदा
दर दर भीख मंगाएगी
सुनके बोलया बाबूल राजा
मैं ऐन मरवाना नहीं
पाप दा नहीं अधिकारी होना,
नरक दे अन्दर जाना नहीं
राज-ज्योतिषी बोलया राजा!
सोने दा संदूक मंगा
दौलत दे नाल भरके ओनू
ओहदे विच लड़की नू पा
दरिया दे विच रोड़ दे ऐनू
तेरी मुसीबत टल जाएगी
जित्थे ऐदी पलना होनी
ओथे जाके पल जायेगी
सुनके राजा सोचे आई
होनी किवें टालां मैं
अपने जिगर दी बोटी तांई
रोड दियां जा पालां मैं
आखिरकार उस राजे लड़की
पेटी दे विच पाई ऐ
तारेयां दी छावें प्रभाती
रावी विच बहाई ऐ
सोने दा संदूक ओ दौलत भरया
रुड़दा जांदा सी खड़ा सी
कंडे राज ज्योतिषी देखके
फड़ना चांहदा सी
उतर गया पानी दे विच पंडित
हाथ संदूक ना आंदा ऐ
अग्गे अग्गे रूड़े ओ
पिछे पिछे गोते खांदा ऐ
इक हरिजन वेखके दूरों
दौड़या दौड़या आया ऐ
सने संदूक दे ओ पंडित नूं
कंडे नाल ले लगाया ऐ
बच गया पंडित कहन लगा-
आ दोवें झोली भर लईये
अंदर बाहर जो दौलत
ओहदा अधा अधा कर लाईये
जाणदा सी ओ बोलया
ताईयों बाहरला माल ऐ मेरा ऐ
ऐदे विचों जो कुझ निकले
लै जाई सब तेरा ऐ
खोलके तकया ओहनु
उस विच कन्या नजरी आई ऐ
माल लै गया पंडित,
कन्या ओहदे पल्ले पाई ऐ
उस कन्या न भला लोक ओ
घर अपने लै आया ऐ
पत्नि दी गोदी विच दे
किस्सा सब समझाया ऐ
पलन लगी ओ ओथे जित्थे
पालन वाले रहंदे सी
रुक्मनी रखया सी नां ओहदा
रुक्को-रुक्को कंहदे सी
ओदर दक्ष महाराज दी लड़की
तारा हो जवान गई
घर बाहर गृहस्थ दे जेहड़े
सारे ही गुण जान गई
सोचे राजा तारा तांई
छेती किते ब्याहवां मैं
योग्य वर कोई लभ के ऐदा
एसनूं डोले पावां मैं
मिल गई ऐसी थां उस जैसी
तारा दे लई चाही ऐ
हरीपुर दिलेर दे राजे
हरिश्चन्द्र नाल ब्याही ऐ
हर थां ते चर्चा सी हरिश्चन्द्र
धर्मी ते दानी ऐ
जिस दी पत्नि बनके तारा,
हो गई तारा रानी ऐ
संस्कार सी तारा नूं बचपन
तों माँ दी भगती दा
उठदे-बैंहदे, चलदे-फिरदे
जाप सी करदी शक्ति दा
ओदर रुक्को होई सयानी,
रुक्मनी करके बुलान लगे
माता-पिता ओसदे, ओहदे
ब्याह दा करन समान लगे
रुक्को दे करमां ने वेखो,
कैसी बनत बनाई ऐ
जिस शहर विच तारा
रैंहदी, ओथे गई ब्याही ऐ
रुक्मनी दा पति रोज सवेरे
राजे दे घर जांदा सी
महलां विच सफाई करके
सेवा टहल कमांदा सी
बोली रुक्मनी स्वामी, इक दिन
नाल तुसां दे जावा मैं
महारानी दी भगतनी तारा दे
दरशन कर आवा मैं
गई पति संग महल च रुक्मनी,
तारा पूजा कर रही सी
बुहा मारके अन्दर महाकाली दी
चौकी भर रही सी
रंग दे ओ माँ, रंग दे ओ माँ-2
मैंनू अपने ही रंग, च रंग दयो माँ-2
तारा दी ऐ पूजा रुक्मनी
झीतां विचों तकदी रही
ना बोली, ना हिली ओ
मन विच डरदी तकदी रही
लै के भोग महारानी तारा
जिस दम बाहर आई ऐ
लेण लई परशाद रुक्मनी
झोली आ फैलाई ऐ
देखके रुक्मनी दे मत्थे वल
तारा हो हैरान गई
कौन सी पिछले जन्म दे विच
ऐ सारी गल पहचान गई
दूर खड़ी क्यों बोली तारा,
पास मेरे तू आ भैणे
अज तों धर्म दी भैण तू मेरी,
गले मेरे लग जा भैणे
तारा बोली करम ने चंगे
जिसदे चंगा सोई ऐ
किस्मत दा सब फेर ऐ भैणे
ऊंच-नीच ना कोई ऐ
पुछिया रुक्मनी पूजा जिसदी करदे
ऐ की करदी ऐ
बोली रानी, एह महाशक्ति झोली
सबदी भरदी ऐ
भैणे ऐसे माँ दे रंग विच
अपना चोला रंग लै तू
अन्न-धन दुध पुत्र जो चाहनी ऐ
दाती कोलों मंगलै तू
हत्थ जोड़ किहा रुक्मनी
रानी मेरी वी अरदास करो
गोदी विच लाल खिडावां
मन दी पूरी आस करो
मेहर जे हो गई दाती दी,
मैं गोदी बाल खिडावांगी
श्रद्धा नाल फिर महारानी दा
जगराता करवावांगी
कुझ ही समय पिछों घर ओहदे
घड़ी खुशी दी आई ऐ
रुकमनी दे घर पुत्तर होया
मेहर कीती महामाई ऐ
पुत्तर दी ममता दे अन्दर
ऐनी सी हो डुल गई
सुक्खी होई सुखना माँ दी
ओ जगराता भूल गई
हसदा खेडदा ओहो लड़का
इक दिन हो बीमार गया
कम कार सब भूल गई रुक्मनी
जद ओ हो लाचार गया
ऐना ओ कमजोर हो गया
मंजे उत्तों हिलदा नहीं
वैद हकीमां जोर लगाया,
किसे दा दारू चलदा नहीं
हाल लाल दा वेख रुक्मनी
तारा वल भज्जी आई ऐ
मेरा लाल बचा लै तारा
रानी! तेरी दुहाई ऐ
रोना बिलखना देख के ओहदा
तारा रानी बोली ऐ
भुल गई उसनूं जिसने
भरी ऐ आपे झोली ऐ
सुखना सुखके जिसदे कोलों
पुत्ररत्न तू पाया ऐ
भोलीये उस भोली माँ दा
ना जगराता कराया ऐ
करदे बन्द दवा दारू
सब, माँ दा जगन रचा जाके
बख्श देवेंगी बख्शन वाली,
भुल अपनी बख्शा जाके
रानी दी गल दिल नूं लगी
रुक्मनी पल्ले बन लई
कन्नां नूं हथ दोवें लाके
गलती अपनी मन लई
बोली रुक्मनी भैणे मेरा
जांदा लाल बचाओ
की करना है ते किन्नूं कैहना
है सारी गल समझाओ
तारा कैंहदी देर न कर
जा मुकदा कम मुकाले
शहर दे संता महन्ता नूं
घर जागे लई बुलालै
बूहे बूहे भटके दुखिया
होर दुःखी दिल रोया
ओहदे घर जगराते लई
ज़द कोई त्यार न होया
मुड़ आ तारा नु कहे
रुक्मणि की दस्सा तैनू
किसे नहीं मनिआ जागा मेरा
नीच समझदे मैनू
हो निराश न भैणा तेरा
जगराता हो जाना ऐ
कहदे सबनू जाके
मेरे घर तारा ने आना ऐ
लै जा चावल केसर रंगे
सब महन्ता नूं पहुंचादे
सारे आनगे मैं वी आना
जगराता तू रचा दे
तारा रानी दा नां सुणके
सबने है मन लीती
पूजा भगती बाने वालिआं
किसे वी नां ना कीती
जागे दी गल शहर दे अन्दर
हवा वांग है फैली
रुक्मनी दे घर जोत जगेगी
बात ऐ देखी पैहली
ओसे शहर दा नाई सी
इक सैन भगत जो कहांदा सी
जाके सवेरे महाराज दी दाढ़ी
रोज बनांदा सी
लांदे लांदे साबुन मुंह ते
भगत सैन जी बोले ने
कैसा समां है आया,
कैसे रंग कुदरत ने घोले ने
हरिश्चन्द्र राजा कँहदा
तेरी गल समझ न आई ऐ
की कीता कुदरत ने तैनूं
उलझन केहड़ी पाई ऐ
सुनके आया शहर विचों,
जागा रुक्मनी कराना ऐ
आपदी रानी तारा जी ने वी
अज ओथे जाना ऐ
उंगल नूं कच्छा ला दे
पट्टी बनदे, नींद न आवेगी
देखांगा मैं, छड्ड के मैनूं
किवें ओथे जावेगी
महलां दे विच आया राजा
हत्थ नाई दा जर के
लेट गया ओ महारानी दे
पट उत्ते सिर धर के
पल पल पिछों मोड़े पासा
अखीं नींद न आवे
चली जावे न छड़के मैनूं
इसलिए जागना चाहवे
राणी सोचे ए महारानी
किवे बचन निभावा
पतिव्रता में नारी, किस तरहां
पति में छड़के जावां
कीती पुकार तारा रानी दी,
सुन लई सी महामाई
ठंडे झूले दे महाराजा नू ,
पवन रूप बन आई
देखके गूढ़ी नींदर सुत्ता
रानी पट्ट खिसकाया ऐ
पट्ट दे बदले नरम सिरहाना
सिर दे हेठ टिकाया ऐ
उठके ओथों पिछले पासे
आई बारी वल्ले
बारी दे नाल रस्सा बनके
उतरी तारा थल्ले
बादल गर्जन बिजली चमके
छाई रात सी काली
रुकी न पल वी तारा
ओथे वचन निभावन वाली
घोर जंगल विच रानी नूं चोरां ने घेरा पाया
डाकुआं नूं तक तारा बोली, लाज रखीं महामाया
निकल गई घेरे ‘चों रह गया हथ दुपट्टा फड़िया
लैह गया इक पैरा ‘चों पछुआ हीरे मोतियां जड़ियां
अद्धी चुन्नी बिन पछुवा, जागे दे विच आई
आ गई तारा रानी भगतां जै जैकार बुलाई
सज्जन मिलया चन्न चढ़ गया
हो गए मुखड़े लाल गुलाल
चल भगतां देव परसिये
भोली माँ …
शेरौं वाली दे दरबार वे
भोली माँ …
बोल सांचे दरबार की-जै !!!!
ओदर महलां दे विच राजा नींद ‘चों उठ घबरावे
ऐदर ओदर वेखया, किधरे रानी नजर न आवे
देखो मेरी रानी ‘समझया, जागा मैथों प्यारा
मैनू सुत्तयां छडके तुर गई, अधी राती तारा
शाही कपडे लाहे राजे ने अपना भेष वटाआ
हथ विच तलवार पकड़ लई गुस्से दे विच आया
तुर पया राजा लभणः लैके मन दे विच हैरानी
अगों मिल पये चोर जिन्हां सी घेरी तारा रानी
पुछिया चोरां राजे ताईं जिस सी भेस वटाया
हथ दे विच तलवार, कौन त केडयों पासे आया
हरिश्चन्द्र बोलया गैर न समझो मैं हां तुसां दा भाई
तुसी हो नामी चोर अगर, मैं लुटना जांदे राही
हमपेशा उस ताई समझ के सारा हाल सुनाया
रानी दी चुन्नी दा’ पल्ला ते पछुआ दिखलाया
राजपूत सी हरिश्चन्द्र राजा, वेखके डौले फड़के
किवें लुट लइ रानी मेरी, ए गल दिल विच रड़के
गल हैरानी दी ए जेहड़ा पछुवा लैके जांदा ऐ
दो कदम नं तुर सकदा ओहनूं नजर न कुझ वी आंदा ऐ
चुन्नी पछुवा पल्ले बनके राजा कदम उठांदा ऐ
जित्थे सी जगराता होंदा ओस जगह ते जांदा ऐ
जगराते विच रुकमन दे घर माँ दिआं भेटां गा रहे सी
बाटे दा परशाद जिन्हें कँहदे ओ भोग लगा रहे सी
भोग लवाके तारा बोली-बाकी तुसी निभाना ऐ
आरती, पूजा करो मैया दी, मैं छेती घर जाना ऐ
ऐना कह परशाद ओसने, झोली विच पवाया
बकरे दा ओ मांस सी, जेहड़ा रुकमन सी चढ़ाया
भेंट – भरलो झोलिया भरलो झोलियां,
शेरों वाली दे भंडारे विचो
भरलो झोलियां
हां……श्री भगतों- भरलो झोलियां…..
रिद्धा होया मांस ओली विच झोली बगदी जावे
चुन्नी दे पल्ले विच कीए दूरों नजरी आवे
तुर पई वापस तारा रानी, अपना नेम निभाके
अग्गे देखया खड़ा है राजा हथ तलवार उठाके
गुस्से दे विच देख पति नूं रानी न घबराई
कहने लगी, मेरी लाज बचाओ महाकाली महामाई
बोलया राजा, किस तरहां मैंनूं सुत्ता छड तू आई
छेती खोल के दस मैनूं की झोली विच लें आई
तारा बोली- हे पतिदेव मैं किस तरह ए समझावां?
किवें आई, की हां लयाई, आपनू की मैं दिखावां?
परख न मेरी महारानी नूं मुंहों रानी बोली-
परदे दे विच रहन दे राजा वेख ना मेरी झोली-
रस्ता रोक, के खड़ा सी राजा, आखे जाण नहीं देना
झोली देखे बिना मैं तैनू कदम उठान नहीं देना
खोल के झोली दस्सी तारा, हरिश्चन्द्र चकराया
चमत्कार जो देखया ओहने उसदी समझ न आया
झलक-पलक दे विच की होया जानीजान ओ जाने
हड्डियां बनियां गरी छुआरे ते मांस दे बने मखाने
देखके माया महामाया दी, राज कहे सुण रानी
जिसनूं तू मनने ओहदी शक्ति मैं नहीं अज तक जानी
तू मेरी अर्धागिनी मैनं तू सिददे रस्ते पादे
जिसदे उत्ते खुद चलनी ऐ ओ मार्ग समझादे
तारा बोली, ए रस्ता है कंड्या भरया सारा
खण्डे दी है धार ऐ मारग रस्ता औखा भारा
राजा इस मारग ते दुःख-सुख हंस के जरना पैदां
अपना सीस उतार के आपे तली ते धरना पैदां
रानी बोली माता दी जे शक्ति देखना चाहो
श्रद्धा भाव नाल जगजननी अम्बे दी जोत जगाओ
अपने नीले घोड़े दा सिर लाके बली चढ़ानी
नैना दे प्यारे पुत्तर दी देनी फिर कुरबानी
जे ऐ कर सकना एं तां फेर पक्का इरादा कर लै
पुत्तर बिछोड़ा सहन लई पहले पत्थर जिगर ते तर लै
बोलया राजा, चल महलां विच जाके जोत जगावां
जो तू कहनी एं, मैं करके अज दिखावां
हथ तलवार पकड़ के राजा घुड़साल विच आया
हरा हरा घा’ खान्दे नीले घोड़े दा सिर लाया
राजा मन विच आखे मैं हर सूरत विच माँ नूं पाना ऐ
जो रानी ने किहा ए मैंनूं करके अज दिखाना ऐ
घर आके राजे ने अपने पुत्त नूं आवाज लगाई ऐ
राजकुमार गया है कित्थे देंदा ना ओ दिखाई ऐ
आया दौड़ता सोहणा शहजादा जो कुदरत सी घड़िया
गोदी दे बिच चढ़न लई पुत्र ने आ पल्ला फड़िया
निर्मोही अज पिता नूं देखो ममता गई भुलाई
मार के फट तलवार दा अपने लाल दी गर्दन लाई
अख टपकी सी न कीती बनी देख नजारा
वेख रही सी तारा डब्बा जिसदी अख दा
तारा रानी बोली, बस नहीं ऐथे कदम होर इक जाना ऐ
चाढ़ मास ऐदा माँ दा परशाद बनाना ऐ
जिगर दे टोटे दे कर टोटे बर्तन दे विच पाया
मोह ममता ने अग लगाके अग दे उत्ते चढ़ाया
रिजदा होया मांस पुत्त दा माँ ने चुल्हयों ला दित्ता
पंज थालियां अग्गे रखके ओहनां दे विच पा दित्ता
बेख के राजा बोलया रानी पंज जगह जो पाया ऐ
किस किस दा ए हिस्सा दस्यो मेरी समझ न आया ए
रानी आखे, राजा पहले माँ नूं भोग लवाना ए
दूजा कुमार, तीजे घोड़े का बाकी दोहां ने खाना ए
इक आखरी शर्त है राजा! जेहड़ी तुसी निभानी ए
अपनी हत्थीं जगदम्बे मैया दी जोत जगानी ए
कहन लगा राजा, रानी जे जानीजान भवानी ऐ
अपने आप ए जग पये जोती, मैं न जोत जगानी ऐ
सुनके गल पति दी आखे, मात ज्वाला आ जाओ
अपने नाम दी लाज बचाओ, अपनी जोत जगा जाओ
लाज बचावन लई तारा दी लाटां वाली आई ए
झलक पलक विच प्रकटी ज्वाला आके जोत जगाई ए
देखके माँ शक्ति दी शक्ति राजा सीस झुकायो ए
लैके फिर परशाद दी थाली जोत नूं भोग लगाया ए
अपना अपना लैके हिस्सा रानी-राजा खान लगे
माता दा नैवेद्य समझ करन अपना कल्याण लगे
पहला टुकड़ा चक जद राजे मुह दे अन्दर पाया ए
पुत्तर दी ऊंगली दा नाखून दाढ़ दे थल्ले आया ए
गलयों हेठ न जावे रह गई मुंह दे विच गराही ए
मन दे अन्दर ममता जागी याद पत्त दी आई ए
अपने कीते उत्ते राजा हरिश्चन्द्र पछताया ए
मार के इकलौते पुत्तर मैं कुल दा दीप बुझाया ए
कहन लगा दस तारा किवें पुत्तर विछोड़ा सहना ए
जद तक जीना तद तक ओहदी याद च रोदें रहना ए
देखके रोंदे पति नूं तारा, बोलीं न घबरा राजा
संकट हरनी, मंगल करनी माँ दा ध्यान लगा राजा
ऐसी मेरी दाती जेहड़ी डुबदे बेड़े पार करे
सदियां दे मोऐ होए जिवाए, पतझड़ विच बहार करे
तुसी वी श्रद्धा भक्ति दे नाल जगजननी नूं याद करो
भरेगी झोली माता भोली, सच्चे दिल फरियाद करो
रानी’ दाती नूं कह मेरे करम ते करम कमा देवे
होर मैं कुझवी चाहंदा नहीं मेरा मोया पुत्र जिवा देवे
मेहर हो गई महारानी दी तारा ने फरमाया ऐ
देख लै जाके महल दे अन्दर सुत्ता मेरा जाया ऐ
महलां दे विच आया राजा, वेखया अजब नजारा ए
पलंग दे उत्ते सुत्ता होया, वेखया राजदुलारा ए
देखके अनहोनी ऐ राजा मन दे विच हर्षाया ए
ढूंढीं नींदर सुत्ते चन्न नूं चुक के सीने लाया ए
हरिशचन्द्र खुश होके माँ दी जै जैकार बुला रिहा सी
विच तबेले बेखया जाके घोडा वी घा’ खा रिहा सी
हरिशचन्द्र राजा मैय्या दी परीक्षा दे विच पास होया
माता दी भगती दा ओहदे हृदय विच प्रकाश होया
देख के लीला राजा ने दुनिया नूं ठोकर मारी ए
ताज तख्त सब सौंप तारा नूं बन गया आप भिखारी ए
जिसने मेरी भरी है झोली मैं उस माँ नूं पावांगा
बाकी अपना जीवन ओहदी भक्ति विच बितावांगा
तारा रानी दा प्रसंग ए ‘जोश’ ने जेहड़ा बनाया ए
ओहो लिखया, जो महाशक्ति ने लिखवाया ए
अमर कथा तारा रानी दी प्रेम नाल जो गायेगा
मान सभा विच पायेगा ओ झोलियां भर लै जायेगा
झोलियां भर लै जायेगा,
हां झोलियां भर लै जायेगा
सुनो सुनो माँ की महिमा लिरिक्स | नरेंद्र चंचल की भेंट
शेरांवाली दे टिक्के कदे होने ना फ़िक्के लिरिक्स
भक्ति मार्ग में दृढ़ता लाने का सबसे सरल साधन